The Art of Improvisation (T. Carl Whitmer)
The Art of Improvisation (Sztuka improwizacji) to podręcznik improwizacji autorstwa T. Carl Whitmer (1873-1959), opublikowany w Nowym Jorku w 1941 r.
Słowo wstępne od autora (w tłumaczeniu na język polski)
Zazwyczaj przyjmuje się za pewnik, że improwizacja jest przydatna wyłącznie profesjonalnym organistom. Nic bardziej mylnego. Rzeczywistość przedstawia się następująco:
Improwizacja jest niczym innym jak naturalnym ujściem dla instynktownej twórczości muzycznej i talentem, który drzemie w niemal każdym uczniu muzyki. Nie zależy ona ani od wielkiej techniki, ani od rozległej wiedzy muzycznej. Jest to po prostu coś, co wypływa z palców – niezdarnie lub płynnie. Objawia się u ludzi wysoko i nisko postawionych, wykształconych i niewykształconych, tak samo jak poezja walijskich bardów. To zwyczajni ludzie stworzyli większość naszych ludowych wierszy i pieśni. Powstawały one bez wiedzy o tym, jak to się dzieje. Oczywiście współczesna edukacja wymaga, aby wyprowadzić tę umiejętność poza stadium podświadomości.
Choć niniejsza książka odnosi się do złożonych potrzeb organisty koncertowego, to jednak przeważająca część tej pracy jest dostosowana właśnie do „ludzi bez wielkich pretensji” do wiedzy, techniki klawiszowej czy doświadczenia muzycznego. Amator może wykorzystać ją do tworzenia najkrótszych melodyjek i rozwijać je według uznania; konstrukcja książki jest bowiem tak elastyczna, jak różnorodne są ludzkie talenty.
Podsumowując, warto pokrótce porównać naukę improwizacji z nauką kompozycji, tak jak są one zazwyczaj rozumiane.
W pierwszym przypadku pomysły są „wydobywane” z człowieka natychmiast przy kontakcie z klawiszami; w drugim zaś idee pozostają w dużej mierze w tle, dopóki podstawowa wiedza nie stanie się niemal kompletna. W improwizacji emocje są pobudzane natychmiast, podczas gdy w kompozycji nacisk kładzie się na rygor intelektualny, który trzyma uczucia w ryzach.
Oryginalność nie jest w obu przypadkach oczekiwana i weryfikowana w tym samym stopniu.
W improwizacji umysł i palce działają wspólnie, podczas gdy kompozytor to niemal czysty umysł, tworzący niespiesznie, a nie „z marszu”.
W improwizacji oczekuje się pewnej biegłości w prostym wyrażaniu myśli od razu, podczas gdy w przypadku zapisywania pomysłów na papierze nutowym biegłość tę wypracowuje się stopniowo. Jednak w obu przypadkach biegłość jest zazwyczaj kwestią wprawy.
I końcowa sugestia dla uczniów: praca ta może służyć jako metoda na zajęciach z kompozycji, pomagając wahającemu się studentowi łatwiej przejść do działania. Przejście od czystej teorii do praktyki jest zawsze bolesnym przeskokiem. Niniejsza „Sztuka improwizacji” otworzy drogę do uwolnienia muzycznego ducha.
Spis treści
CHAPTER PART ONE: THE CHURCH ORGANIST
- I General Basic Principles 1
- II Preliminary Studies for a given Theme 3
- III The Phrase 6
- IV The Coda 9
- V Time Marks 10
- VI Modulation 11
- VII The Play Element 17
- VIII Transposition 18
- IX Free Imitation 19
- X Two-Part Canon 22
- XI Factors in getting Variety 24
- XII Embellishments 25
- XIII Improvisation in Accompanying 26
- XIV Works to Analyze 27
- XV Homophonic Improvisation and Fun 30
- XVI Planned Thought 36
- XVII The Organist and the Church Service 38
- XVIII Gregorian Music . . .' -. . 39
PART TWO: CONCERT IMPROVISATION
- XIX Concert Improvisation 45
- XX Variations 46
- XXI The Choral Prelude 50
- XXII Three-Part Canon 51
- XXIII Essentials of Fugue 52
- XXIV Summary of Structures 55
- XXV Special Scales 60
- XXVI Organ Registration 61
- XXVII Ways and Means in Public 62
APPENDIX
- XXVIII Improvisation for Children 65
- Bibliography 71
Tłumaczenie polskie
Istnieje tłumaczenie polskie tego podręcznika, dokonane przez Wojciecha Chmieleckiego. W sprawie dostępności prosimy skontaktować się bezpośrednio z autorem przekładu.